صبح است ساقی!
دل عطشناک من ناهموار...!
سخت محتاج سلام خیس توست!
ایکاشهایم به تعبیر سلام تو بسته ست!
ساز کن کوک ناساز دل مارا!

به امروزم که نگاه می کنم!

با حسرت به دیروزهایم سپری میشود!

رنگ و لعاب قرن و سال زندگی و حیات من پر است از کاش ها و حسرت ها....!

به حسرت هایم اضافه نکن!

امروزها قدم زدن زیر باران رنگ باخته است!
مردم به لقمه ای نان بهم طعنه می زنند.....
ادای عشق در آوردن امروز هزینه ای گزاف خواهد داشت....

بعد از تو خو گرفته ام به قدم زدن های پی در پی!
دیگر چه نیازم به دلی که روزی قدم روی چاک چاک روح من بگذارد!

امروزم را که نگاه میکنم!

به گذشته هایم غبطه نمیخورم!

شاید به عمق ساختگی کاشهای گذشته ام نخندم

اما

اما سالها به امروزم رشک میبردم.

امروز خوبم....

تکه های من است اینها!

ببین!

جایی که سرک میکشم به ذره ای آرامش

چاک میخورد وجود آشفته ی من!

ببین ولی به ایکاشهای من دست نزن!

تنها دارایی من از این چهار دیواری همین ایکاشهای من است....

امروز روز جالبی است!

روز اسم و رسم دار شدن دیوانگی من!

با خنده های سخره آور و ست تو!

تو بخند و من زار بزنم!

تو شاد باش و من حزین!

دنیای جالبی است!

اینور خط برای من و آنور برای تو!

چه فرقی می کند سمت و سو!

مهم شادی و خنده هی تو بود که...

غرض حاصل شد.....

شاهزاده ی سازش با دیوانگی من سلام
-خدایگان خنده های داغ
-ساز و برگ دلم سخت بادی است
-کاش دیروزم نیامده بود
-کاش از دیروزم جیزی برای امروزم نمیماند
-کاش و کاش کاش
-کاشهایی که از دیروز تا حال رفیق تنهایی من شده است
-برای سادگی و بلاهت من بخد
-بخند تا سادگیم برایت معنی شود
-وای وای
-آوخ از هوای گرفته ای که کمک به نی نی چشمانم میکند
-دور باد دیروز من
-حال بشین و بخند
-و برای آسودگی من با هوای دلگیر همساز شو
-و بگوی
-خدای مرگ زودرس مرا هدیه دهد....

برای آخرین بار

زار زار گریه کردنهایم را پنهان خواهم کرد!

نی نی چشمان خشکیده ی من بار سخت سنگینی را بدوش خواهد کشید!

بدادم برس

ای چشمهای بی رمق من

این بار را نیز دور از چشم نادیدنی ها

ساز دلم را کوک کن

انتظار بیخودیست!

دل و اشک های سرازیر!

دل به آخر رسیده ی من و اشک!

تامل کن ای چشمهای من

اینبار هم بار دل هرزه ی مرا تو خواهی کشید.....

هوای بارانی و نمناک و کمی آفتابی این روزها!

تداعی خاطرات نبودن توست و هدیه برای این روزهای تنهایی من....!